18-10-17

Vriendschap

.
Mijn oudste vriendin en ik gaan regelmatig een dagje "Vrij-reizen" met de NS.
Dit keer hebben we Rotterdam bedacht, om naar het Wereld Museum te gaan en daar de expositie over maskers te gaan bewonderen.
(klik voor meer info op: Powermask)
Maar de avond voordat we gaan belt Vriendin af. Ze is zo ontiegelijk moe en afgeknoedeld dat ze er van afziet.
Jammer, maar helaas.
Maar dan heb ik een briljant idee.
Ik zeg tegen haar: "Je gaat toch niet de hele dag op de bank liggen, hè?? Je moet er ook even uit.
Ik kom gewoon naar je toe en dan gaan we een klein stukje lopen en dan ergens een terrasje doen."

Gelukkig ziet ze dat wel zitten en dus gaan we de volgende dag samen naar het strand. Ze woont er heel dichtbij, dus da's mooi en makkelijk...


Na een kwartiertje is Vriendin al helemaal opgepept!
De zoutige lucht en de atmosfeer doen haar enorm goed.
Je ziet haar rechterop lopen en je ziet de moeheid van haar afzakken.


Geen spoortje van vermoeidheid meer te zien.
Kwiek en fris... en 82 jaar, he!!
We besluiten iedere week een keertje langs de vloedlijn te gaan lopen.
Weer of geen weer, gewoon even naar de vloedlijn.
En daarna aan de koffie natuurlijk... of aan de borrel (ligt aan het tijdstip)


Vriendschap...








17-10-17

Vrije Vrouwen

.
Even een fotootje van een straatschrijfsel dat ik zag in Cordoba...


Lekker grote letters.
Op de muur. Hup!
Mujeres libres: Vrije Vrouwen...

En heb je nu nog even tijd?
Dan is hier een leuke aflevering van Klokhuis over de Flamenco en De Fantastische Nederlandse Flamenco-speler: Eric Vaarzon Morel

(Zeg overigens wel: Flamenco (met een harde K) en niet Flamengo met een zachte G, want een flamengo is een roze dier dat op hoge poten door het water scharrelt...)


16-10-17

El bautismo y el boda

.
De titel zal ik even vertalen en dan heb je meteen twee Spaanse woorden geleerd:

el bautismo = de doop
el boda = de bruiloft

We beginnen met de eerste: el bautismo.
We lopen door de leukste wijk van Sevilla: Santa Cruz.
Als je daar eens bent moet je echt door die wijk slenteren en om je heen kijken,
terrasjes opzoeken en kerkjes binnengaan. 
Dat laatste als de deuren tenminste open zijn.
Dat is namelijk niet altijd het geval.

Maar wij hebben geluk.
Er staan deuren open en voor die deuren staat een groep prachtig geklede mensen.
Spanjaarden kunnen zich zo schitterend aankleden: chique en elegant...

Er gaat een kindje gedoopt worden en het heet Sofia.
Hier is ze:


Meneer pastoor heeft iets gepreveld en wat water over het hoofdje gesprenkeld en toen weer afgedroogd met een lapje. Alle aanwezigen pinken een traantje weg... Die kleine Sofia, net een poppetje.

Niet lang daarna zwerven we verder door Santa Cruz en komen we bij een Boda terecht.
En daar... my oh my... wat een prachtige kleding.
Vlak voordat het bruidspaar de kerk uit komt kunnen we de genodigden al bewonderen...
Ik voel me echt een boerentrien bij het zien van zoveel elegance:


Alles klopt: de haren, de make-up, de kleding en de hoge hakken! De hoeden!!
En kijk eens: hier zijn de padre y madre van de bruid. De madre met een prachtige mantilla en de padre statig in zijn mooiste pak:


En natuurlijk is Henry er ook bij. Die kijkt zijn ogen uit.
In zijn hand heeft hij een waaiertje dat aan de gasten is uitgedeeld.
Als iedereen de kerk uit is volgen we de stoet naar de bus. 
En daarna gaan wij lekker in het Parque Maria Luisa in de schaduw en op het gras liggen...


De volgende dag zit ons verlovingsfeest er al weer op.
De vakantie is voorbij en we vliegen terug naar Schiphol.
Oost west thuis best.... 

En om te illustreren hoe heet het was tot slot nog een mini van 14 seconden...
Je hoort de mooie bas van Henry:













13-10-17

Processie in Sevilla

.
Eens per jaar mag Maria, la santa Pastora (of zoiets) van de wijk Triana in Sevilla er uit: ze wordt dan op een enorm gevaarte door de wijk gedragen, versierd met bloemen en kaarsen en slingers... 
Honderden mensen komen kijken naar dit wonder... 
Daags ervoor komen de kinderen uit de wijk helpen om anjer-blaadjes te plukken, die op de baar, waar Maria op zit worden gestrooid.
Toevallig zitten Henry en ik daar net op het pleintje een biertje te drinken. De ober vertelt ons van de processie van de volgende avond (om 19:15) en de kindertjes vertellen me dat de bloemblaadjes voor de heilige Maria zijn.


Je snapt zeker wel, dat we er als de kippen bij zijn.
Na onze boottocht over de Guadalquivir lopen we naar Triana en gaan bij de toegestroomde menigte staan.
De heilige Pastores is nog niet uit de kerk gekomen, dus we zijn mooi op tijd. 
En we staan behoorlijk vooraan.
Er is vuurwerk en applaus en een zucht van ontroering gaat door de menigte...

(filmpje: 25 seconden)


Langzaam maar zeker gaat de stoet met het enorme zware gevaarte door de smalle rijk versierde straatjes.
Ik vind het opvallend dat de mensen zo ontroerd zijn.
Het is dan ook maar eens per jaar dat Maria "uit de kast" komt...
Voetje voor voetje wordt de heilige maagd vervoerd. 
Trompetgeschal en tromgeroffel...
Na een uur hebben wij het wel gezien en laten haar en de stoet voorbijgaan.
We gaan lekker op het terras van cafetería Santa Ana zitten: bier en tapas! Dank je wel Santa Maria...

(filmpje: 20 seconden)





12-10-17

Quadalquivir...

.
Als kind hadden wij in de buurt een kreet of een roep:

"Hoeweit, hollalalejo... kom je buiten spelen... Guadalquivir"

Hoe we aan die roep kwamen?
Geen idee.
Maar we riepen dit naar elkaar na het eten en dan stormde iedereen de deur uit om te gaan verstoppertje spelen of rolschaatsen.


De Guadalquivir... die naam alleen al.
Een brede rivier die door Andalucía stroomt en eerst onder andere Cordoba aandoet.
Natuurlijk ga ik er naar toe en op de brug staan kijken naar die mooie brede rivier, die de stad Cordoba doorkruist... en wat roep ik op de brug?
Juist ja:  "Hoeweit, hollalalejo... kom je buiten spelen... Guadalquivir"


De Guadalquivir stroomt na Cordoba door naar Sevilla en als we een paar dagen later daar zijn maken we een boottocht op de rivier. 
We zitten helemaal op het voordek te genieten...



Later op de middag lopen we over de brug en ook hier hangen tientallen slotjes!
Op de achtergrond zie je de Gouden Toren.. El Torro del Oro


"Hoeweit, hollalalejo... kom je buiten spelen... Guadalquivir"






11-10-17

Cordoba

.
Twee dagen zwerven door het mooie Osuna en dan weer op pad.
Naar Cordoba!
Ons hotel ligt in het hartje van de stad en is heel erg arabisch ingericht...
Je waant je in 1001 nacht! 
De Moren zijn dan ook heel erg lang de baas geweest... Overal Moorse invloeden.


Maar nu dan zijn we rond het Joodse Nieuwjaar in Cordoba.
Het Nieuwe Jaar wordt ingeblazen... Shana Tova!
Dat het maar een zoet en goed nieuwjaar mag worden...


Natuurlijk gaan we rondzwerven in de Juderia: de Joodse wijk.
Op zoek naar de oude synagoge en andere tekenen van de Sefardische Joden die hier een levendig bestaan hadden......




Flamenco in de Judería!
Olé en humus gaan hier hand in hand...
Wat een schitterende stad, ik voel me hier heel thuis.
Natuurlijk zijn we in de Mezquita geweest, maar dat is bijna iedereen...
Geef mij maar een lekker pleintje met een terrasje en een groot glas Gazpacho...
Verrukkelijk!









10-10-17

Osuna

.
De afstanden die we rijden zijn niet zo groot. Dan heb je nog wat aan je dag.
We reizen van Ronda naar Osuna. Hemelsbreed slechts 74 kilometer.
En natuurlijk doen we onderweg de mooie witte dorpjes aan. We zoeken terrasjes op voor een lekkere cortado: een klein kopje koffie liefst op een gezellig druk Plaza Mayor. 
En later zoeken we een leuk eenvoudig tentje op om uitgebreid te lunchen. Dat kan allemaal als je maar weinig hoeft te rijden.
In Osuna rijden we meteen naar El Caballo Blanco (Het Witte Paard) ... een hostal, waar de familieleden ook altijd logeren...


Meteen na het inchecken en uitpakken gaan we op zoek naar het huis waar Henry's moeder geboren is: in de Calle de San Francisco. In dit straatje, aan het eind ervan, is ze geboren en heeft ze zo'n 20 jaar later de vader van Henry ontmoet... een blonde Hollander uit Groningen.


Voor Henry is dit natuurlijk allemaal spannend en leuk.
En als we naar het huis lopen komt er net een jongeman aan, waar we mee aan de praat raken.
Hij nodigt ons uit naar binnen en haalt zijn moeder er bij.


Henry vertelt het verhaal van de ontmoeting van zijn ouders en die twee zitten echt te genieten.
Het zou familie kunnen zijn, want volgens die jongen woonde zijn opa daar... Maar zeker weten doen we het niet.
's Avonds gaan we lekker op de Plaza Mayor zitten en kijken naar al die kindertjes die daar zo laat nog spelen.


Tegen de tijd dat onze kindertjes in Nederland allang op één oor liggen worden deze opgehaald om te gaan eten. Het avondeten is laat. Gezellig laat!
Vlak bij de Caballo Blanco hebben we een eetcafé gevonden waar je voor een habbekrats kunt eten.
Werkelijk!
Voor 8 euro zijn we met z'n tweeën klaar. Lekkerrrrr en daar zit dan ook een biertje bij!
Je snapt wel dat dit onze stamkroeg wordt!



09-10-17

De tango in Ronda

.
Dat ik in Ronda naar de tandarts moest heeft niet voorkomen, dat we daar heerlijk hebben rondgelopen en genoten.
Zelfs hebben we de tango gedanst!
Op dit filmpje dat ik maakte is onze eigen dans niet te zien, maar even later stonden wij ook heerlijk rond te zwieren...


En Ronda... prachtig oud Ronda... het ligt hoog op een rots. Diep beneden je het dal. Zo ontzettend indrukwekkend... Een kloof waar tegen de wanden huizen zijn gebouwd. Mooie oude huizen...
En hoog... zoooo hoooog!
Zelfs Henry heeft ontzag voor deze hoogte en die kan wel wat hebben:


Het is heerlijk om in deze mooie oude stad rond te lopen... er heerst een rustige, gemoedelijke sfeer. Natuurlijk zijn er mét ons nogal wat toeristen, maar ook die zijn rustig...
Ergens speelt een man op een gitaar.
De zon schijnt en alles lijkt makkelijk...

Hier is het dal gezien vanaf de Puente Nuevo.


Op internet vind ik een foto van beneden af. Dan krijg je een idee van hoe hoog het daar ligt...
Op die brug, de Puente Nuevo hebben wij dus gestaan!


Hierna zeggen we Leo gedag, de hond van onze huisbaas en trekken verder door naar Osuna... de geboortestad van Henry's madre


Dag Leo, je hebt goed op ons en op het huis gepast. Misschien tot ziens!





05-10-17

Dag Paula

.
Ik onderbreek even mijn verhaaltjes over de reis naar Andalucía voor een klein memoriammetje...
Onze Paula, het oudste koorlid van Malle Babbe, is overleden,.
Ik had voor mijn vakantie nog een berichtje geschreven over het koor en over Paula geschreven, dat ze 85 was geworden en dat we dat gingen vieren:


En nu is ze dood. 
Straks reis ik naar Lisse, waar de afscheidsplechtigheid is en waar wij zijn uitgenodigd om iets moois te gaan zingen...

Dag Paula!


Daar loopt ze nog levendig en luid te zingen aan het begin van een concert in Zandvoort...


85 jaar! Zou je niet zeggen he... Het was zo'n leukerd!
En ineens brak ze spontaan allerlei ribben en heeft ze ondraaglijke pijnen en drie weken later... 
Echt jammer...


Dag Paula!
Ik ga je missen...

04-10-17

Naar de tandarts

.
In Ronda is een van mijn stifttanden los gaan zitten. Ik moet dus heel voorzichtig eten, anders heb ik een groot gat precies voorin de mond. Geen gezicht...
Gelukkig hebben we een prima huisbaas, Salvador. Hij spreekt Engels en trakteert op een lekker bakkie, voordat hij de tandarts opbelt en een afspraak maakt voor "Marilou"...


Als we die avond de stad in gaan zie ik tientallen uithangborden van tandartsen en klinieken.
Het is hier in Ronda blijkbaar ín om tandarts te worden!



Overal kun je terecht, maar ik ga toch liever naar de kliniek, die Salvador mij heeft aangeraden.
Terwijl we bij hem aan de koffie zijn schrijf ik met de vertaler op mijn mobieltje een tekst. 

"Mijn stifttand zit los - wilt u hem plakken - met de sterkste lijm die u heeft -  ik ben nog één week in Spanje"



Een jonge tandarts maakt een cementpapje aan en plakt daar de tand weer mee vast.
Twee uur niet eten en dan kan het weer.



Ze vertaalt ook het één en ander in het Engels en daar ga ik het mee doen.
Lang leve de vertaler. Ook al klopt er niet veel van...
Dan pakken we onze spullen in en reizen door naar Osuna.
Daar gaat het tandje tóch weer los. Snotverjume!! Het cement heeft losgelaten. Da's balen zeg!

Dus hoppa! wij naar de tandarts in Osuna.
Het briefje met de tekst laat ik zien en ik kan meteen terecht.
Hier gaat het wel heel anders toe! Dit voelt een stuk professioneler aan en ik heb het volste vertrouwen in de behandeling: het tandje wordt links en rechts aan de andere tanden vastgelijmd met keiharde lijm... ik geef me er helemaal in volste rust over.


Ik krijg nog een recept voor een spoelmiddel mee en dan gaan we als de sodemieter naar een terras op het Plaza Major, het is al 20 uur,  waar ik een WHISKEY bestel... Verdiend!









03-10-17

Cabo de Trafalgar

.
Niet ver van het huisje van Milagros ligt de Cabo de Trafalgar...
Zo'n 200 jaar geleden was hier een zeeslag met ene Nelson aan het hoofd van de Engelse vloot.
Moet een heel gedoe geweest zijn...
Nee, dan is het hier en nu een stuk rustiger... Henry staat natuurlijk op de uitkijk, dan krijg je dat!


In geen velden of wegen een schip te zien. Wél zijn hier een paar weken geleden wat bootjes met vluchtelingen geland. 
Wij lopen naar de vuurtoren, die daar heel trots op de kaap staat.


Eén en al rust daar... En heerlijk warm.
Als we de vuurtoren hebben bezocht gaan we weer naar beneden om ergens te ontbijten.
In Andalucía ontbijt je niet thuis, maar in een tentje.
Het lekkerst vind ik dit: pan tostado con aceite de olivos y tomates...


En een cortado erbij natuurlijk: een heel klein bakkie koffie met een beetje melk:


Je zou bijna vergeten dat je aan de voet van de vuurtoren zit in een lekker hippie-tentje...
En kijk eens in de tuin: gigantische olijfboomstammen, prachtig geconserveerd.
Misschien in de olijfolie gezet?


Dat kleine witte autootje rechtsachter hebben we in Sevilla gehuurd. Hiermee toeren we lekker door dat prachtland. Een pittig karretje.
Morgen verder naar Ronda. 

02-10-17

Naar Sevilla!

.
Onze 25-jarige verloving hebben we in Andalucía gevierd...
Eigenlijk is die verloving pas eind november, maar dan regent het daar nogal en dat willen we niet...
Vandaar.

Na een prima vlucht zijn we in Sevilla aangekomen en daar halen we een klein huurautootje op, waarmee we gaan toeren.
Eerst rijden we naar het zuiden, naar Milagros.
Dat is dus de zus van Henry.
Zij is permanent gaan wonen in Zahora: lapje grond gekocht en een huisje er op gezet. 
Ik ga daar later nog wel een keer over vertellen.

Gelukkig kan ik Henry ervan overtuigen om niet de snelweg te nemen. 
Die is namelijk overal het zelfde...
Ik houd van kleine weggetjes, door dorpjes rijden en dan een leuk tentje binnenstappen.
Zoals in een chauffeurscafé, waar we aan de tapas gaan! Gewoon een beetje volks en absoluut niet chique...
Un bocadillo con queso y jamon por favor...


Dan rijden we door en komen bij Milagros aan. Ze verwelkomt ons met haar nieuwe verloofde: Chano. Een echte zigeuner! 
We worden meteen de tuin in geleid en gaan daar aan een feestelijk gedekte tafel, want ja... om 15 uur is het daar middageten!
Kijk toch eens wat een lief stelletje daar buiten aan tafel:




Die avond gaan we naar het strand, waar om half 9 de zon onder gaat.
En met ons komen er een heleboel mensen kijken en mijmeren.
Het tentje waar we zitten draait zachtjes Beatle-liedjes en als de zon onder is krijgt ze een applaus... Ik krijg een echt hippie-gevoel en tranen in de ogen.
Heerlijk toch!